Szczegóły
Pobierz Docx
Czytaj więcej
Cieszę się, że mogę dziś mówić do was tak wyraźnym głosem, ponieważ jestem na Ziemi. Moje wyższe Ja znajduje się oczywiście w wyższym miejscu, ale nie jestem w stanie samadhi, czy głębokiego, głębokiego samadhi, w którym musiałabym jednocześnie pozostawać przytomna w świecie materialnym, a to wymaga pewnego wysiłku. Nie chodzi o wysiłek, by pozostać w wyższym miejscu, ale o wysiłek, by zachować równowagę między wyższym miejscem w wysokich Niebiosach a niskim miejscem tutaj, na Ziemi, ciężkiej Ziemi – to bardzo trudne. Właśnie o tym wspomniałam, powiedziałam: „OK, teraz muszę iść, bo potem mam spotkanie”. Odbyło się spotkanie z BOGIEM i kilkoma Królami Buddami, a potem dyskutowaliśmy… Właściwie to BÓG i Królowie Buddowie prowadzili rozmowę. Nie chciałam przekazywać tego ani we Wiadomościach w Locie tego dnia, ani później, bo są pewne sprawy… niektóre z nich to tematy delikatne. Ale może jednak wam o tym powiem, bo jeśli ja tego nie zrobię, to kto wam o tym powie? Kto by o tym w ogóle wiedział? Być może więc po rozmowie z osobą-lisicą, pewnie nadal będę bardzo, bardzo, bardzo niechętna do ujawnienia informacji dotyczących tego spotkania z BOGIEM i niektórymi Królami Buddami. Ale nadal to rozważę, może jednak to zrobię. Może pominę niektóre zbyt delikatne kwestie i opowiem wam o kilku z nich. Jedną z kwestii poruszonych podczas tego spotkania było to, że niektórzy Królowie Buddowie próbowali mi pomóc w pozbyciu się żarliwych duchów. Nie pozostało ich już zbyt wielu, ale nawet jeśli zostało ich tylko trzech czy pięciu, wciąż potrafią mi bardzo dokuczać poprzez moich słabszych, tak zwanych uczniów. W tym właśnie rzecz. Więc oni próbowali. To jeden temat. A innym jest to, że martwią się o moje bezpieczeństwo i mówią mi, co mam robić, co robić, by być bezpieczną, czyli po prostu, przeżyć. Mój Boże. Gdyby nie pomoc ludziom na świecie, w ogóle nie chciałabym tu żyć. W ogóle. Co to za świat? Nawet wy nie chcecie tu pozostać. Wielu z was mi to mówiło. Nie dlatego, że macie depresję czy coś w tym rodzaju, ale dlatego, że macie już tego dość i znacie ten świat na wylot – wiecie, że to po prostu naprawdę wielka, wielka, ogromna iluzja. A ponieważ musimy mieszać się z tą iluzją, by pomagać innym, zwłaszcza ludziom i biednym osobom-zwierzętom, które są maltretowane, torturowane i mordowane tylko dla kilku minut przyjemności ludzi. Drogi BOŻE. Tak, BÓG również nie chce utrzymywać takiego świata. A więc teraz Niebiosa, zgodnie z Rozkazem BOGA, muszą nieustannie oczyszczać, oczyszczać tych, którzy nie chcą żyć w jasnej, oświeconej i pokojowej przyszłości. Będą musiały ich w ten czy inny sposób usunąć, aby w przyszłości pozostały wyłącznie święte istoty o wysokim poziomie duchowego rozwoju, w jakikolwiek sposób, jaki tylko będzie możliwy. Przynajmniej ci ludzie, którzy szczerze, pokornie, uczciwie wierzą w BOGA oraz modlą się o przebaczenie i pomoc, a także przemieniają się w niebiańskie istoty, na przykład przestając spożywać mięso osób-zwierząt, a nawet jakichkolwiek małych istot żywych, owadów czy… ktokolwiek zatwierdził, że ludzie mogą jeść owady. Każda istota, która się porusza, jest żywą istotą. Sama myśl o zabijaniu ich w celu spożycia. Och, to takie brutalne, tak nieludzkie. Z tym nie można dostać się do Nieba. Mieszkańcy Nieba nie zachowują się w ten sposób. Nie zabijają niczego, by się posilić. Nie walczą; nie prowadzą wojen. Są istotami pełnymi miłości, życzliwości, współczucia i miłosierdzia, istotami świętymi nawet niższe niebiosa już takie są. A wyższe Niebo to znowu zupełnie inna kategoria. Trudno ich opisać. Są po prostu pełni Światła. Im wyżej się znajdują, tym trudniej wam ich rozpoznać, dostrzec, zobaczyć ich postać, ponieważ stają się po prostu Światłem – olśniewającą, pełną miłości, życzliwą energią, chwalebną i piękną – oczywiście - o ile w ogóle uda wam się dostrzec ich twarze. A teraz, z powodu wspomnianej powyżej konferencji, niektórzy Królowie Buddowie martwią się o moje bezpieczeństwo i mówią mi, co mam robić. Na przykład, jeden Król Budda powiedział mi, że potrzebuję osób-psów, aby każdej nocy i każdego dnia mnie chroniły. A inni Królowie Buddowie stwierdzili, że nie, potrzebuję urządzeń elektronicznych, aby zapewnić sobie bezpieczeństwo, ponieważ On powiedział: „Bezpieczeństwo jest najważniejsze”. Powiedział, że muszę mieć urządzenia elektroniczne wokół mojego miejsca lub w jego wnętrzu. Nie pytałam jeszcze o szczegóły. Po prostu to zapisałam – jako 10 głównych punktów. Nie pytałam jednak żadnego Króla Buddy o to, jakie konkretnie urządzenia elektroniczne, bo nie znam się na elektronice. Wiem bardzo niewiele. Mam tylko komputer i dwa telefony, z których nie mogę nawet wysyłać SMS-ów. Próbowałam. Nauczyłam się, ale potem znowu zapomniałam, bo prawie do nikogo nie piszę. A poza tym w lesie, nawet jeśli jesteście ode mnie jakieś 100 metrów, mój telefon nie ma z wami zasięgu. Mój telefon nie wyświetliłby wam żadnej wiadomości. A może wiadomość pojawi się dwa dni później, albo wiele godzin później, albo w ogóle się nie pojawi. To bardzo frustrujące. Czasami telefon po prostu nie działa. Nie ma zasięgu albo osoby, do których chcecie zadzwonić, nie mają zasięgu. Czasami poświęcam całkiem sporo czasu – całe godziny – żeby połączyć się z kimś, kto jest gdzie indziej. Może ta osoba też jest w lesie czy coś w tym rodzaju. Połączenie nie dochodzi. A oni też są w miastach. Ale tak naprawdę nigdy nie dzwonię do nikogo w mieście. Nie sądzę. Mieszkają w społeczeństwie, to znaczy na przedmieściach, na spokojnych obrzeżach miasta albo poza miastem, coś w tym rodzaju, a czasami nie odbierają mojej wiadomości albo nie odbierają mojego połączenia i muszę próbować ponownie, raz po raz. Jeszcze nigdy nie wysłałam nikomu wiadomości, bo próbowałam wiele razy z mojego własnego telefonu. Mam dwa telefony na wypadek, gdyby jeden nie działał albo się rozładował. Próbowałam użyć obu naraz, a potem zapomniałam, jak to zrobić, bo nie robię tego często. W ogóle tego nie robię. Właśnie dlatego. Przeważnie po prostu pracuję na komputerze. Chwileczkę. Zobaczę, co jeszcze uda mi się przypomnieć. Tak, była już piąta rano, nie spałam całą noc, próbując skończyć pracę dla Supreme Master TV. Zazwyczaj nigdy nie kończę przed północą. To potrwa do rana albo będzie trwało aż do kolejnej partii dokumentów, które mi prześlą do edycji dla Supreme Master Television. Jestem jednym z wielu członków zespołów i nie tylko jednego zespołu, bo muszę sprawdzać je wszystkie. Każdy zespół, który ma program w naszej telewizji – muszę z nim współpracować. Na szczęście praca montażowa nie jest zbyt przytłaczająca, bo mamy teraz lepszy system. Mamy więcej utalentowanych ludzi. Sytuacja się mniej więcej ustabilizowała, w przeciwieństwie do pierwszych lat, kiedy musiałam śledzić każde słowo, każdy przecinek, każdy myślnik i każdą literę. Ale wciąż mam mnóstwo pracy, nawet jeśli wiem, że nie popełniają żadnych błędów lub napisali to tak dobrze, że nie muszę niczego dodawać ani poprawiać – i tak muszę to najpierw przeczytać. To mnóstwo pracy – nie tylko czytanie, ale muszę też oglądać filmy, które mi przesyłają. Więc to całkiem sporo pracy, a nie mam wystarczająco czasu na nic poza pracą i wieloma innymi dodatkowymi obowiązkami, jak wiecie. Wszystko wymaga czasu. A więc dzisiaj BÓG chciał, żebym porozmawiała z NIM/NIĄ. ON/ONA nawet umówił/a się ze mną wcześniej tego dnia. Powiedziałam: „Dlaczego nie teraz, BOŻE?” ON/ONA odpowiedział/a: „Nie, około godziny 10”. Och, więc pędziłam, pędziłam, pędziłam aż do godziny 10 i nawet spóźniłam się o kilka minut. A BÓG powiedział: „Nie martw się, dam ci jeszcze 19 minut”. Och, dokładnie o 10:19, właśnie skończyłam wszystko, co trzeba było zrobić. To znaczy, cokolwiek było pilnego, co trzeba było wysłać, bo codziennie mamy programy. Nie mogę powiedzieć: „Och, zrobię to w przyszłym tygodniu” albo „Jutro”. Niektórych programów nie da się zrealizować jutro – trzeba to zrobić teraz. Więc BÓG wiedział, że byłam zajęta. Powiedziałam: „Możemy teraz porozmawiać, Drogi PANIE”. ON/ONA powiedział/a: „Nie, później, o 22:00”. To szczęście, bo wiele programów, które trzeba zrobić przed jutrem – bo jutro będą emitowane - jest już gotowych. Chyba mam jeszcze kilka programów do zrobienia, ale nie są to te pilne. Dlatego około godziny 22:00, a właściwie 22:20, kiedy punktualnie tam dotarłam. A ponieważ podczas ostatniej konferencji, kilka dni temu, a może tydzień temu, Oni wspomnieli o moim bezpieczeństwie w lesie, stałam się nieco bardziej czujna. Więc wczoraj wieczorem, zanim pojawiła się osoba-lisica i mi o tym powiedziała, BÓG również już mi powiedział, że wszystko jest w porządku, przynajmniej dzisiaj, 24 godziny później. Każdego dnia pytam o sprawy dotyczące wyłącznie najbliższych 24 godzin, ponieważ tylko tyle jestem w stanie ogarnąć, biorąc pod uwagę pracę telewizyjną i wszystko inne – sprawy biznesowe oraz opiekę nad członkami zespołu, z którymi mogę się skontaktować, głównie tymi pracującymi na miejscu. Ponieważ oni również mają tylko ludzkie ciała – z krwi i kości, miękkie, delikatne i czasami mają kłopoty. Może to być nagłe złe samopoczucie, może nagłe potknięcie lub coś, co mogło zranić ich palec u nogi albo stopę. Wtedy muszę też z nimi porozmawiać i powiedzieć im, co mają robić, bo czasami są zbyt zajęci. Nie sądziłam, że powinni, ale przedłużanie bólu lub dyskomfortu nie jest bezpieczne. Musimy zająć się tym od razu. A to, jak sobie z tym poradzić, zależy od sytuacji. Lubią ze mną rozmawiać i prosić mnie o radę. Więc muszę spędzać z nimi czas, czasem całe godziny, żeby porozmawiać, pocieszyć ich i tak dalej. A jedno prowadzi do drugiego. Czasami prowadzimy takie rozmowy, po to, żeby oni też poczuli się lepiej. To też okazja do osobistej rozmowy, bardziej otwartej, bardziej swobodnej. Ma to więc pozytywny wpływ na ich energię w pracy i relacje jako członków zespołu. Photo Caption: „Mądre przesłanie Słońca, czy ktoś słyszy?”
